Terug naar overzicht   Printervriendelijk versie

Hans Schelling en Francis Grondhuis, TennisMagazine, 1 maart 2005

Ze moeten voor me uitkijken

Het volwassen tennisleven van Michaėlla Krajicek is begonnen. En dat ontwikkelt zich zeer snel. In Melbourne maakte ze haar Grand Slam-debuut bij de senioren en inmiddels lonkt de Top-100. 'Ik ben al zo gewend aan dit niveau.'

'Ik kan niet zeggen dat ik verbaasd ben.' Natuurlijk niet. Je bent net 16 jaar, kan je meten met de grote mevrouwen en maakt je Grand Slem debuut op de Australian Open waar je subtopper Patty Schnyder erg goed partij geeft.

'Ik heb hier vanaf mijn derde heel hard voor gewerkt en kies nu 100 procent voor tennis. Ik zou juist verbaasd zijn als het niet goed zo gaan.'

Zo, dat staat genoteerd.

Michaėlla Krajiceks jacht naar de wereldtop heeft sinds de Australische seizoensopening een andere wending genomen. Er is geen weg meer terug. In een paar weken tijd heeft de Nederland/Tsjechische belofte grote stappen vooruit gezet. Ze is het professionele leven gestart waar ze de laatste tijd naar gesnakt heeft. En zie daar, in no time is de Top-100 nabij. Nederlands beste tennisster heeft zichzelf een jaar gegeven om die barričre te slechten, maar het moment lijkt eerder te komen dan gedacht. Heimelijk hoopt ze in mei bij de beste 100 te staan en daardoor rechtstreeks in te stromen in het hoofdtoernooi van Roland Garros. Een bekende achternaam had ze al, nu groeit haar reputatie eveneens. 'Als ik in Nederland ben, word ik tegenwoordig overal herkend.' Ook rondom de internationale banen blijft Misa (spreek uit: miesja) geen vreemde. Ze merkt het aan haar nieuwe collega's, oftewel geroutineerde tegenstanders die al wat jaartjes meedraaien. 'Ze weten dat ik jong ben en dat ze voor me moeten uitkijken.'

Eigenlijk verloopt de overgang van het juniorentennis en het ITF-circuit naar WTA-toernooien ongemerkt soepel. Qua tennis dan, want Krajicek bekent dat ze haar leeftijdsgenoten best mist. 'Met de meiden onderling was het altijd heel leuk, daarom voel ik me nu nog niet echt thuis. Dat zal wel veranderen als er een generatie omwisselt. Qua spel zou ik niet meer terug willen keren, want ik ben nu zo gewend aan dit niveau.'

Het niveau waarop alles anders is. Tempo, druk, mentaliteit. Vorig jaar speelde de Almeerse bewust een paar kleinere toernooien, voornamelijk om punten te pakken. Ze leerde er meer. 'Daar merkte ik namelijk al dat ik het tempo makkelijk aankon.' Ook volgde ze de verrichtingen van de Tsjechische Stryckova, een van haar voorgangsters als jeugdwereldkampioene. 'Ze is nu wat teruggezakt, maar ze stond na haar eerste jaar meteen bij de top 50. Het verschil is dus niet zo groot. Dat pept me op.'

Nadenkend over haar eigen spel is Krajicek momenteel meer dan tevreden. Vooral de service - hard en goed - loopt naar behoren en wordt steeds beter. Over de tweede opslag zijn geen klachten en dubbele fouten doen zich sporadisch voor.

Forehand en volley slaat ze stabiel en de backhand is verbeterd. De focus wordt in dit stadium van de carričre vooral gelegd op fysieke arbeid. Om te zorgen dat alles heel blijft en het lijf van de tiener leert wennen aan de krachtmetingen met volwassenen. De vrees voor blessures nu de belasting groter wordt is niet onlogisch. Voorbeelden genoeg van veelbelovende talenten die fysieke problemen kregen. Krajicek doet nu standaard buik- en rugspieroefeningen en traint specifiek haar benen. 'Om sneller te worden. Mijn tegenstanders zijn ouder en krachtiger, waardoor ik nu veel meer moet lopen en ballen moet terugslaan dan bij de junioren. Ik moet veel doen om geen blessures te krijgen.'