Terug naar overzicht   Printervriendelijk versie

Hobart 

Martijn van Beeten, Algemeen Dagblad, 10 januari 2007

'Ik vind het super om zo te leven'

Jarig in Hobart, dat klinkt niet gek. Op Tasmanië, ruim een uur vliegen van Melbourne.

Vorig jaar kreeg Michaëlla Krajicek daar van spelersvakbond WTA een mooie taart en een knuffelversie van een Tasmaanse duivel.

Het klinkt minder leuk dat alleen haar vader de tiener daar, aan de andere kant van de wereld, persoonlijk kan feliciteren. De rest van de familie moet het doen met een kort telefoongesprek. ,,Maar als ik terug ben in Nederland, wordt mijn verjaardag alsnog uitbundig gevierd. Ik kom niets tekort.’’

De ontboezeming komt al snel. Vader Petr is haar beste vriend, moeder Pavlina haar beste vriendin. ,,Helaas wel,’’ zucht ze, zonder haar ouders tekort te willen doen. ,,Sinds mijn veertiende volg ik een individueel schoolprogramma, zit ik dus niet meer in een klas. Leeftijdgenoten van mij zien elkaar dagelijks, ik zie veel vriendinnen hooguit een paar keer per jaar. Ik zit namelijk meer dan 25 weken per jaar in het buitenland. Tijdens toernooien ga je één of twee weken met iemand om en dan vertrek je weer. Het is moeilijk iemand voor honderd procent te vertrouwen, als je elkaar zo weinig ziet en spreekt.’’

De meiden die Krajicek het vaakst ontmoet, zijn haar directe concurrenten. ,,Natuurlijk is het met hen ook gezellig, maar het is lastig om jezelf bloot te geven. Vroeg of laat kom ik hen weer tegen op de tennisbaan. Dan is het zaak om je kwetsbare kanten verborgen te houden. Anders wordt iets tegen je gebruikt of doorverteld.’’

Ze praat over vriendjes, maar herstelt zich dan. ,,Ik mag het geen vriendjes noemen, want die zou je maanden moeten kennen. In een duurzame relatie moet je investeren en daarvoor is het tennisleven te gecompliceerd. Ook bij jongens ontbreekt de tijd om iemand volledig te vertrouwen. Mijn ouders laten me wel vrij. Ik mag met iemand een avond naar de bioscoop en mijn moeder vindt het leuk als er een jongen op de koffie komt.’’

Het klinkt als een klaagzang, maar dat is het niet. ,,Ik vind het super om zo te leven, want het tennis geeft me de vrijheid om eigen beslissingen te nemen. Op school is dat toch anders. Eerst je havo afmaken, dan je studie en daarna pas een baan zoeken. Ik heb trouwens een Tsjechisch diploma op zak dat je met de havo kunt vergelijken. Met een 8,5 gemiddeld als eindcijfers.

,,Nu studeer ik tussen trainingen en wedstrijden door Engels en Spaans. Mijn ouders, die allebei een universitair diploma hebben, helpen. Ik zie veel meisjes op de WTA Tour die zeer intelligent zijn, maar zich alleen richten op tennis. Dat is toch jammer. Aanvankelijk was het de bedoeling dat ik verder zou gaan op het gymnasium. Maar mijn ouders vonden de tennisresultaten goed genoeg om volledig voor de tennisopleiding te kiezen.’’

Krajicek is dol op familie. Vanaf half november had ze een maand geen wedstrijden en werkte ze met een Tsjechische conditietrainer. De minst leuke kant van haar vak, zegt ze grijnzend. ,,Maar ik had wel mijn familie om me heen. Mijn opa en oma. Heerlijk vind ik dat.’’

En Peter, haar jongere broertje. ,,Ik zie hem helaas niet vaak. Peter gaat in Praag naar school. Hij kan goed basketballen, maar is vroeger ook met tennis gestart. Hij zag dat er op mij altijd veel druk lag. Doe bij mij maar rustig aan, heeft hij mijn ouders meegegeven. Peter heeft verstand van tennis, maar vindt het niet interessant. Hij kwam er kort geleden pas achter dat ik twee jaar terug de US Open voor junioren heb gewonnen. Ongelooflijk toch! Of ik nou win of verlies, het maakt hem niet uit. Ik blijf zijn lieve zus. Als ik heb verloren, dan gaan we iets leuks doen samen. Het is wel goed om zo’n broer om je heen te hebben die het allemaal wat relativeert.’’

Het leven van Misa vergelijken met dat van leeftijdgenoten die geen baan hebben, is niet te doen. ,,Ik kan me meer permitteren. Als ik iets leuks zie, pak ik mijn creditcard en koop het. Een ander meisje van 18 kan een drankje gaan drinken en het maakt niet uit hoe laat ze thuis komt. Mijn vader was en is daar op toernooien altijd scherp op. Om tien uur naar bed! Elke minuut slaap kan het verschil betekenen tussen winnen en verliezen.

,,Op juniorentoernooien ging het er een enkele keer losjes aan toe. Toen ik een jaar of 15 was, had ik minder verantwoordelijkheidsgevoel. Ik wilde ook weleens gek doen. Dan vroeg ik me af waarom ik niet een half uurtje later kon slapen. De opstelling van mijn vader heeft me ellende bespaard. Neem vorige maand het ontoelaatbare gedrag van sommige jongens in Israël, die de regels van de tennisbond hebben overtreden. Het is een plus als je ouders meereizen.’’

Krajicek krijgt aandacht en daar geniet ze van. Anders dan haar halfbroer Richard, die interviews het liefst uit de weg ging. ,,Tijdens de nationale Masters wilde de televisie me volgen en daar sprak ik hem over. Richard vroeg of ik dat écht wilde, want toen hij net was doorgebroken, vond hij die aandacht doodeng. Ik vind het juist leuk, vind het jammer dat ik niet overal tijd voor heb. Van goede doelen tot tv-spelletjes, ik word overal voor gevraagd.’’

Door die aandacht is ze steeds minder het zusje van... ,,Sterker nog, na mijn toernooizege in Rosmalen is niemand er meer over begonnen. Ik heb mijn eigen identiteit gekregen en daar ben ik trots op. Al blijft het een eer om zo’n succesvolle broer te hebben. Het klinkt wat raar, maar ik vind bijna alles goed wat hij doet. De inzet voor zijn stichting, het boek waarmee hij een inzicht heeft gegeven in zijn leven en zijn tennisvrienden. Ik hoop dat na mijn carrière ook te kunnen doen. Nu heb ik er helaas te weinig tijd voor. Zelfs niet als Richard me vraagt iets te doen voor zijn Foundation. Of Michiel Schapers, voor het project Kinderen in Beweging, om de jeugd in Almere aan het sporten te krijgen. Over een paar maanden is er weer zo’n dag, met deejay Jeroen van Inkel. Hopelijk ben ik er dan bij.’’

Iedereen kent Petr Krajicek, haar vader en coach. Moeder Pavlina krijgt in de media minder aandacht. ,,Jammer, maar ik begrijp het wel. Eerst de tennisser, dan de coach en daarna pas de rest. Maar mijn lieve moeder is ook heel belangrijk voor me. Ze helpt me met alles naast de tennisbaan en is een heel sociaal iemand. Die openheid heb ik van haar. Mijn moeder heeft me ook aan het tennissen gekregen, toen ik drie jaar oud was. Ik hoorde later dat mijn vader huiverig was, na alles wat er rond Richard was gebeurd. Maar toen mijn moeder me zag bewegen, vond ze dat we het moesten proberen.’’

Kind van Tsjechië, kind van Nederland. Krajicek is het allebei. ,,Maar ik voel me honderd procent Nederlands. Naar Tsjechië ga ik vooral voor mijn broertje en het tennis. Ik hoop dat het ooit verandert. Wonen in de buurt van een grote stad, maar toch in alle rust, zo zie ik de toekomst voor me. Precies, zoals Richard in Muiderberg.’’