Terug naar overzicht   Printervriendelijk versie

Marc Hoeben, Sportweek, 12 april 2007

Michaella Krajicek heeft van verliezen geleerd

Soms dwaal ik met mijn gedachten af

Een nieuw kapsel, een nieuwe coach, een nieuwe fase in haar tennisloopbaan. Het stroeve begin van 2007 ligt alweer ver achter Michaëlla Krajicek (18). "Ik wil graag de nummer één worden. Maar dat willen er duizenden."

Dit jaar is misschien nog wel moeilijker dan het vorige. Daarom: hoe gaat het met je?

"Ik draai toch alweer twee volle jaren mee. Begin dit jaar ging het niet best. Ik verloor in Hobart en in Melbourne in de eerste ronde. Terwijl ik in 2006 op de Australian Open nog de derde ronde bereikte en in Hobart de finale. Dat was natuurlijk teleurstellend. Maar dat betekent nog niet dat het zo het hele jaar moet gaan. Ik speel alle grote toernooien. Dat is niet makkelijk, ook mentaal niet. Maar ik heb geleerd beter met verliezen om te gaan."

Je wilt eigenlijk elk jaar vooruitgaan ...

"Ik denk ook dat het steeds beter gaat. Ik heb inmiddels tegen alle groten gespeeld. Daar leer ik veel van. Ik weet nu hoe het niveau is, ik zie hoe ik mijn eigen spel mentaal en fysiek moet verbeteren. Voor mijn gevoel kom ik steeds meer bij ze in de buurt. Ik zal het dit jaar zeker in een paar toernooien goed gaan doen. Ik denk dat ik iedereen aankan. Maar dan moet het wel een dag zijn waarop alles goed loopt. Het zijn geen buitenaardse wezens, ze zijn eigenlijk net als ik. Ze hebben alleen meer ervaring, zijn ouder. Maar ze kunnen ook een mindere dag hebben."

Je bent gezakt van plaats 34 op de wereldranglijst, in september vorig jaar, naar je huidige 57ste plek. Word je daar zenuwachtig van?

"Ik wil zo hoog mogelijk staan. Ik wil graag de nummer één worden. Maar dat willen er duizenden, het klinkt ook niet verkeerd. Het gaat er nu om dat ik mijn ritme vind, dat ik goed begin en tot het einde goed speel. Soms dwaal ik met mijn gedachten af."

Afdwalen? Waar denk je dan aan?

"Ha, nou, niet aan wat ik 's avonds zal eten, hoor. Zo bedoel ik dat niet. Het gaat erom dat ik gefocust moet zijn. Voor, tijdens en na de wedstrijd. Ik wil zo snel mogelijk de top dertig in. Zou echt super zijn."

Je werkte vorige maand drie weken in de VS met Marian Laudin als coach. Hoe is dat bevallen?

"We kennen Marian al lang, onze families zijn goed bevriend. Hij ziet het heel goed bij mij, hij helpt me enorm. Het enige is: hij wordt wakker en heeft het 's ochtends, 's middags en 's avonds over tennis. Hij zei onlangs iets ongelooflijks. 'De mooiste dood is om op matchpoint een bal te moeten slaan en dan te sterven.' Dacht ik: woooh. Het zegt alles over hem. Hij kan voor mij echt een spurt in het tennis betekenen. Hij geniet van het spelletje, neemt na afloop de wedstrijden met me door. Het is belangrijk dat ik zo iemand naast mijn vader heb. Mijn vader wordt ouder, hij kan minder reizen. Hij wil op zijn 65ste ook wel eens rustig thuis zitten, een kopje koffie drinken, van die dingen."

Zou jij graag permanent met Marian willen werken?

"Ik weet niet of dat kan. Ik zou hem er vaker bij willen hebben. Maar ik ken mijn vader het beste, ik vind het ook fijn mijn vader erbij te hebben of mijn moeder. Zij let goed op de fysieke dingen, op mijn voeding. Voor meisjes is het nu eenmaal moeilijk om het hele jaar met een vreemde coach op pad te gaan. Ik heb de steun en de gezelligheid van mijn familie nodig. Ik zie het echt niet zitten om vijf weken achter elkaar met een vreemde coach 's avonds aan tafel te zitten. Dan krijg je echt een tic, hoor."

Toch zeggen ze dat vreemde ogen kunnen dwingen.

"Nou, ik heb soms een grote mond tegen mijn ouders. Maar uiteindelijk luister ik altijd. Ik respecteer ze, ik weet dat ze het beste met me voorhebben."

In Australië was niet alleen jij maar ook je vader teleurgesteld. Hij riep in zijn emoties dat alle aandacht in Nederland soms te groot was. Misschien kon je maar beter voor Tsjechië gaan spelen.

"Hij bedoelde gewoon dat er heel veel druk op me wordt gelegd. Niet zozeer vanuit de pers, maar meer door mensen er omheen. Het zou best wel wat positiever kunnen."

Wat ik me afvroeg: kijk jij na een wedstrijd wat mensen op allerlei internetfora roepen?

"Ik probeer me er niks van aan te trekken. Ik denk maar dat ze geen verstand van tennis hebben."

Wat zijn de doelen voor dit jaar? Valt dat uit te spreken in een positie op de wereldranglijst?

"Het is beter om te kijken of ik een goede wedstrijd speel. Maar het allerliefst win ik. Het zou heel super zijn als ik straks rond de dertig sta. Is volgens mij zeker mogelijk."

Je hebt fysieke problemen gehad, bijvoorbeeld met je knie. Zijn dat waarschuwingen geweest?

"Zeker. Ik kan fysiek nog veel sterker worden. Ik ben achttien, ik doe nu krachttraining. Dat moet ook. Kijk maar naar iemand als Amélie Mauresmo."

Ha, powerwoman. Maar vind je dat ook mooi?

"Nou, ik weet niet of me dat ooit zal lukken. Bij sommigen zie je het gewoon veel minder."

Maar wat we bij jou zeker kunnen zien is je korte coupe van de laatste tijd! Het werd de hoogste tijd voor wat anders?

"Ik wilde het vóór de toernooien in Australië eigenlijk al doen. Maar toen had ik nog niet genoeg moed verzameld. In Antwerpen heb ik het veel korter laten knippen en in Amerika nog een keer. Ik heb bewust voor een verandering van mijn image gekozen. Joh, al die meisjes met paardenstaarten op de tennisbaan; je houdt ze bijna niet meer uit elkaar. Laat mij het dan maar lekker anders hebben."