Terug naar overzicht   Printervriendelijk versie

Anneke Bots, Glamour, 24 december 2007

2007 was het jaar van Michaella Krajicek

Michaëlla Krajicek (18) moest wel even slikken dat ze niet doorkon naar de halve finale van Wimbledon. Toch beseft ze dat ze in 2007 een geweldige prestatie neerzette: ze klom op naar de 32e plaats op de wereldranglijst

"Ik kan me geen leven zonder tennis voorstellen. Het is zo verweven met mijn bestaan, het is voor mij net zoiets als eten en drinken. Ik heb nog nooit geen zin gehad om te tennissen. Soms ben ik moe, zoals nu. Vanochtend stond ik om vier uur op om vanuit Praag naar Nederland te vliegen en ik heb net een zware training achter de rug. Nu zou ik geen kracht hebben om weer te trainen, maar dat betekent niet dat ik geen zin heb. Ik zou nog best een partijtje willen spelen. Het is een passie. maar net als met bijvoorbeeld hardlopen, komt het geweldige gevoel vooral erna. En dan voornamelijk als ik het beste uit mezelf heb weten te halen natuurlijk.

Uiteindelijk doe ik het om het winnen. Winst motiveert. Maar van verliezen leer ik meer. Als ik van de dertig ballen er één fout sla denk ik alleen aan die foute. Ik ga eindeloos na hoe ik het anders had moeten doen, soms tot slapeloze nachten aan toe. Maar alleen dan kun je jezelf verbeteren. Ik ga voor winnen. Dat zit er van jongs af aan in. Als ik een toernooi had gewonnen - hoe jong ik ook was - zeiden mijn ouders: goed, maar nu weer door. Meteen verder kijken. Na de kwartfinale op Wimbledon ben ik nog dezelfde avond de fitness in gegaan. Dat hoort erbij, steeds doorgaan om beter en sterker te worden. Eerlijk gezegd kon ik in eerste instantie niet genieten van hoe ver ik was gekomen op Wimbledon. lk baalde zo ontzettend dat ik niet door mocht naar de halve finales. Het verlies deed pijn, ook omdat ik wist dat ik had kunnen winnen. Pas dagen later kon ik inzien dat ik ook een mooie prestatie had neergezet. zeker gezien mijn leeftijd.

Mijn doorzettingsvermogen heb ik van mijn vader meegekregen. Hij heeft me altijd gestimuleerd, of het nou met een kaartspelletje is of met tennis. Ik heb geleerd om door te gaan. Niet terugkijken, maar jezelf steeds overtreffen. Mijn vader is meer dan alleen mijn vader, hij is ook mijn coach - twee rollen die we goed kunnen scheiden. Er doen veel verhalen over hem de ronde. Ooit maakte hij een grap over Richard. Hij zei: 'Als Richard verliest, krijgt hij niks te eten.' Achttien jaar later wordt dat nog steeds herhaald alsof hij dat serieus bedoelde. Hij weet echt wel hoever hij moet gaan. Als ik moe ben of me niet lekker voel, gaat hij me niet pushen. Hij is streng in die zin dat hij zorgt dat ik het beste uit mezelf haal. Nee, we hebben bijna nooit ruzie. Misschien begrijpen we elkaar zo goed omdat we op elkaar lijken. Niet alleen qua uiterlijk, ook mijn doorzettingsvermogen en koppigheid heb ik van hem. We hebben veel tijd samen doorgebracht, we kennen elkaar door en door; één blik van hem is vaak genoeg om te weten wat hij bedoelt.

De afgelopen maanden voelde ik me vaak niet goed, ik was vermoeid en veel ziek. Waarschijnlijk heb ik te weinig gerust. Te veel hooi op mijn vork genomen, teveel toernooien gepland. Ik ben streng voor mezelf. Volgend jaar ga ik minder toernooien spelen en meer rust inlassen. En we hebben een fysieke coach aangenomen om te zorgen dat ik lichamelijk sterker word. Ik moet me honderd procent focussen op mijn sport. Ja, dat betekent ook dat ik wat moet opgeven, maar ik vind dat ik er veel meer voor terugkrijg. Ik heb mogelijkheden die andere meisjes van achttien niet hebben. Het reizen is ongeloofiijk, ik heb al zoveel van de wereld gezien. Ik ben bevoorrecht. Contact onderhouden met vrienden is inderdaad moeilijk. Ik moet het heel erg plannen om ze te zien of iets leuks met ze te doen. Binnenkort ga ik met een groepje tennisvrienden op vakantie. Een verdiende vakantie.
Dit is een job die je maar tot je dertigste kunt doen, daarom moet ik zorgen dat ik er de komende twaalf jaar alles uithaal. Er kan natuurlijk altijd van alles gebeuren: een blessure of een moment dat ik een mooie man vind en toe ben aan kinderen. Maar
În principe is mijn doel nummer één worden. Pas als ik nummer één van de wereld ben, ben ik klaar. En dan? Ik wil graag modeontwerpster worden. Tenniskleding ontwerpen."

Beste van 2007: "Kwartfinale Wimbledon"
Slechtse van 2007: "Bezorgdheid over mijn gezondheid; ik ben vaak ziek en moe"
Wens voor 2008: "Een plaats in de top 20"