Terug naar overzicht   Printervriendelijk versie

ANP, 4 januari 2008

Perfectioniste Krajicek werkt hard aan status

Haar voorbereiding wordt gedwarsboomd door een opspelende pols- en rugblessure, toch hoopt Michaëlla Krajicek volgende week bij de Australian Open een eerste stap te maken richting de top-20 van het vrouwentennis.

Zonder vader Petr, die zijn dochter buiten Europa niet meer begeleidt, maar met coach Allistair McCaw, zodat ze niet alleen is in een egoïstische wereld. Drie ontmoetingen met Serena Williams symboliseren de ontwikkeling van Michaëlla Krajicek.

In 2003 maakt ze in Parijs haar debuut als junior bij een grandslamtoernooi en staat ze opeens oog in oog met haar idool. ,,Ik bevroor zo'n beetje. Dat heb ik verder met niemand. Ik vond het vroeger ook raar als mensen zo tegen Richard deden. Dan dacht ik: hé, het is mijn broer maar." Een jaar geleden is er een toevallige ontmoeting in de kleedkamer bij de Australian Open. Krajicek huilt tranen met tuiten na haar onverwachte verlies in de eerste ronde tegen de Luxemburgse Anne Kremer. Serena troost. 'Je bent nog jong, je hebt nog zoveel tijd, trek het je niet teveel aan', zegt ze. ,,Dat vond ik echt geweldig."

In mei 2007 staan ze tegenover elkaar in de derde ronde van Roland Garros. Krajicek maakt in Parijs een einde aan een mindere grandslamreeks en bereikt voor het eerst sinds Australië 2006 de derde ronde. ,,Ze was een klasse beter, nog steeds. Maar ik was ook niet slecht en liet me niet imponeren. Ik wilde alleen teveel, maakte onnodige fouten." Ze gaat eervol ten onder.

Het grote talent van 2003 maakte in de daaropvolgende jaren spectaculaire sprongen, kende een moeilijk voorjaar met blessures en privéproblemen in 2007 en knokte zich uiteindelijk naar plaats 31 op de wereldranglijst. Met als hoogtepunt Wimbledon, waar het sprookje eindigde in de kwartfinales. Het 'zusje van' had definitief een eigen status, met alle aantrekkelijke en minder aantrekkelijke kanten. ,,Beroemd zijn stoort me niet. Neem nou een fotoshoot, welk meisje van mijn leeftijd zou dat niet leuk vinden?"

Maar Krajicek, die woensdag haar negentiende verjaardag viert, sloot het jaar af als nummer 33 van de wereld, slechts twee plaatsen hoger dan een jaar eerder. Dat lijkt op stagnatie. ,,Toch ben ik tevreden. Natuurlijk had ik hoger willen staan, maar vaak zie je bij jonge meisjes die de top-50 binnenstormen dat ze daarna weer ver wegzakken. Dat is mij in ieder geval niet gebeurd."

Geen zelfkritiek? Integendeel. Ze is een perfectioniste, zo is ze opgevoed. ,,Of ik wel eens een compliment van mijn vader krijg? Mwah, hooguit één keer per maand, of zo. Maar dat beschouw ik dan meteen als een eer. Ik snap zijn mentaliteit, ben zelf net zo. Tegen Tsjakvetadze op Wimbledon was ik heel goed maar het kan altijd beter. En het toernooi gaat verder, echt genieten kun je niet."

Ze streeft naar wat meer regelmaat. ,,Ik ga wat minder kriskras reizen. En ik heb het afgelopen jaar heel veel voor mij nieuwe toernooien gespeeld. Dit jaar komen daar na Auckland alleen Doha, Dubai en de Olympische Spelen bij. Bij de andere toernooien weet ik inmiddels hoe het klimaat er is, hoe de kleedkamers zijn, of de ballen. Allemaal dingen waardoor je je meer vertrouwd voelt."

Het moet toch vooral van de omgeving en de begeleiding komen om je als tennisster volgens Krajicek op je gemak te voelen. ,,Het is een individuele sport, ieder gaat voor zichzelf. Er zijn meisjes die je niet eens gedag zeggen in de kleedkamer", beschrijft ze een egoïstische wereld, waarin ze het komende jaar veel minder begeleid wordt door vader Petr en Allistair McCaw meeneemt als 'performance coach.' De Zuid-Afrikaan is meer dan een fitnesstrainer. ,,Hij houdt zich ook bezig met voeding en massages. Op het fysieke gebied is hij keihard, maar dat is alleen maar goed. Dat heb je nodig om je voor te bereiden op de moeilijke wedstrijden." De komst van een specifieke tenniscoach hangt af van de resultaten en de daarbij behorende verdiensten. ,,Ik weet wel twee kandidaten: mijn vader en mijn broer. Maar ze willen allebei bij hun familie zijn."

Met Richard trainde ze de afgelopen maanden desondanks regelmatig. ,,Hij is heel erg op details gericht. Ik neem alles van hem aan, net als van mijn vader. Nu staat mijn fysieke ontwikkeling voorop. Al duik ik niet het krachthonk in. Alles is op tennis gericht. De spieren op de benen en de rug moeten sterker worden. Maar ik hoef geen 'Nadal-armen' te krijgen."

Het is - zeker voor de buitenwacht - even wennen. Krajicek op pad zonder haar vader Petr. De kerst bracht ze nog door bij haar familie in Praag, haar tweede thuis. Sindsdien is ze in het Nieuw-Zeelandse Auckland waar ze verloor in de eerste ronde en traint zonder haar geblesseerde linkerpols te belasten. Het toernooi in Hobart liet ze deze week noodgedwongen schieten. Woensdag of donderdag reist ze naar Melbourne. ,,De pols heeft nu rust nodig, maar buiten mijn backhand kan ik alles trainen. Ik ga er voorlopig vanuit dat ik kan spelen, maar de beslissing neem ik pas een dag voor mijn eerste partij."