Terug naar overzicht   Printervriendelijk versie

Marc Hoeben, Tennis Magazine, 28 april 2011

Michaëlla Krajicek neemt de regie in handen

Een nieuwe Praagse lente

Gedonder met de familie, een veelbesproken relatie en tegenvallende resultaten. Michaëlla Krajicek (22) kreeg de laatste drie jaar heel wat voor de kiezen. Maar sinds kort is alles anders. Tennis Magazine ging op bezoek in Praag en schepte de opluchting van de gezichten.

In de verte loeit een sirene. Het geluid ebt weg, als de politiewagen zijn jacht vervolgt langs de oeverkade van de Moldau. Wie de ogen sluit, hoort het achtergrondgeruis opgaan in het niets en begint vanzelf te ademen op het ritme van de mokerslagen van Michaëlla Krajicek en trainingspartner Karolina Pliskova. Het is zondagochtend, negen uur. Verbeten werken ze hun oefenpotje af, gadegeslagen door hun vaders. Het is de tijd van een aanzwellende groep toeristen op de Karelsbrugen in de nauwe straatjes van de oude binnenstad van Praag. In de blaashal van het nationale tenniscentrum op het eiland Ostrov Stvanice, midden in de Moldau, piepen de schoenen over de hardcourtbaan. De eerste zonnestralen glijden over de omspanning en veranderen de lichtval. Het wordt lente. Een nieuwe, Praagse lente. Michaëlla Krajicek is terug. Ze is terug in de stad van haar ouders Pavlina en Petr en haar broertje Peter. In december kocht ze haar eigen woning in Praag, als om het definitieve van de stap te bevestigen en tegelijk haar onafhankelijkheid te onderstrepen. Ze is weer graag in de directe nabijheid van haar familie, van de mensen die ze boven alles en ondanks alles liefheeft. Dat mag een klein wonder heten, voor wie de laatste jarende stroom aan berichten over het halfzusje van voormalig Wimbledon-kampioen Richard volgde en met argusogen naar haar wankele prestaties keek.

Ontluikende relatie
In 2008 beleefde Michaëlla Krajicek in verschillende opzichten een dramatisch jaar. De vreugde over haar 30ste plek op de ranglijst van februari, haar hoogste ooit, verdween door toedoen van een polsblessure en een kwetsuur aan de knie. Ze eindigde dat seizoen als nummer 219. De laatste twee jaar probeerde ze vruchteloos hetverloren terrein te herwinnen. De sprong naar de beste honderd speelsters van de wereld mislukte, met 129 (2009)en 141 (2010) als klasseringen aan het einde van het jaar.
Naast het tennis brandde een andere discussie los. In het voorjaar van 2008 liet vader Petr zijn emoties de vrije loop. Bij herhaling was het al gegaan over het ‘gevaar’ van lesbische relaties in het circuit, iets waar hij en zijn vrouw Pavlina een scherp oordeel over uitspraken. Bij herhaling was het al gegaan over het feit dat hij zijn dochter niet aan de eerste de beste coach wilde meegeven. En nu kreeg dat alles een plotse wending door een uitbarsting over de ontluikende relatie van Michaëlla met haar fitnesscoach, de vijftien jaar oudere Allistair McCaw. Het was de opmaat voor een uiterst woelige periode. Ze zou er spijt van kunnen hebben. Ze schudt resoluut het hoofd. “Nou, het is wel duidelijk dat ik mijn hart heb gevolgd. Ik heb er geen spijt van. Zeker niet. Ik heb drie geweldige jaren beleefd. Met de man van wie ik hield. Maar of ik het anders had willen zien, metm ijn familie en het tennis? Ja, dat zeker wel. Ik had beter willen tennissen en een beter contact met de familie willenhebben. Maar het gaf zo veel onrust. Het is beter zoals het nu is gelopen. Het was nooit helemaal goed gegaan.”

Niet langer Misa
We zijn neergestreken in het negende district van Praag, een wat grauwe buitenwijk waar haar ouders wonen. Moeder Pavlina heeft de wens te kennen gegeven bij het gesprek aanwezig te zijn en luistert nerveus mee. Af en toe kost het haar zichtbaar moeite op de tong te bijten. Ze moet wel, zo lijkt. Een dag later stelt ook vader Petr zich uitzonderlijk terughoudend op. Michaëlla is niet langer Misa. Ze is een vrouw van 22. Ze heeft de regie in handen genomen. De ouders willen alleen kwijt dat ze opgelucht zijn. Opgelucht is ook Michaëlla zelf. Vol vuur spreekt ze over haar tennis in de laatste maanden, met het bereiken van de halve finales van het WTA-toernooi in Kuala Lumpur als hoogtepunt. Ze versloeg er onder anderen de Russisch etop-30-speelster Alisa Kleybanova, voordat ze werd uitgeschakeld door Jelena Dokic.
“Ik sta met veel zelfvertrouwen op de baan”, zegt ze. “Het belangrijkste is dat ik mezelf het gevoel heb gegeven dat ik het nog steeds kan.” Wie haar zag spelen in de REAALTennis Masters in december had al zo’n vermoeden. Ze knikt, ze heeft van verschillende kanten gehoord dat er toen in Rotterdam iets van de ‘oude’ gedrevenheid te zien viel. “Je kunt het een ommekeer noemen. Het kan er mee te maken hebben dat ik vanaf begin december in Praag ben begonnen met trainen. Maar, eerlijk gezegd, denk ik niet dat het zo veel te maken heeft met de manier waarop ik train. Het heeft meer te maken met mijn gemoedstoestand. Dat is een groot verschil geweest. Sinds oktober was mijn vader er weer bij. Dat geeft een heel ander gevoel.”

Verwijdering van ouders
Het is een lang proces geweest, voordat het zo ver was. Sinds 2008 was er gedurende twee jaar sprake van verwijdering tussen haar en Petr en Pavlina. “Het contact was al niet sterk. Ik belde hooguit één of twee keer per week. Mijn ouders waren het niet met me eens. Bij mijn vader ging het dan over tennis, bij mijn moeder over mijn vriend, Allistair. Ik koos voor mijn eigen leven.” Het dieptepunt kwam aan het begin van 2010. In een periode van drie maanden werd het contact helemaal verbroken. “Mijn ouders bleven maar benadrukken dat het beter voor mijn tennis was hier in Praag te zitten. En dan had ik mijn eigen mening. Het had natuurlijkook te maken met Allistair. Dat kwam er nog bij. Vooral mijn moeder was het er niet mee eens, al die tijd. Ze maakte het geen dag makkelijker voor me. Dat vind ik nog steeds gek. Je kunt het met je dochter niet eens zijn over haar vriend. Maar dan maak je het je kind toch niet zo moeilijk dat je het contact verliest? Mijn moeder heeft echt een bepaald beeld van de ideale schoonzoon. Dat is dan haar mening. Allistairpaste niet precies in dat plaatje, hij scoorde niet op alle punten de hoogste score. “Mijn moeder komt ook wel met namen. Dat vind ik aan de ene kant wel grappig. Maar aan de andere kant ook een beetje triest. Kijk, ik kan het me wel voorstellen dat ouders af en toe aangeven wat ze een leuke jongen vinden. Mijn moeder heeft daar een behoorlijke voorstelling van. Maar, nou, het is mijn leven. Ik vind: als je echt van je kind houdt, dan accepteer je dit soort dingen, ook als je kind bijvoorbeeld lesbisch is. Tuurlijk, ouders willen het beste voor hun kind. Maar wat is het beste? Dat is dan waarschijnlijk wat jij als ouder het beste vindt. Maar als dochter kun je daar anders over denken. En het is zo: als je je dochter goed hebt opgevoed, moet je er ook op vertrouwen dat ze zelf aanvoelt wat het beste voor haar is. “Mijn vader mocht Allistair eigenlijk wel. Hij wilde alleen niet dat mijn tennis eronder zou lijden. Hij wilde liever dat ik hier en in Nederland zou blijven trainen. Goed, hij heeft sommige dingen geroepen.Maar dat begrijp ik dan nog wel. Hij is een emotioneel mens,hij heeft zich later ook verontschuldigd. Nou, dat is voor mijn vader heel wat. Hij zegt niet gemakkelijk sorry. Jammer dat het allemaal zo in het openbaar is gegaan. Het was beter geweest als we het rustig onder elkaar hadden kunnen bespreken. Dan hadden we het makkelijker uit kunnen praten.”

Vriend nummer één
Ze gaf in april vorig jaar voor het eerst toe dat het haar dwarszat, ook al in de periode voordat het contact werd verbroken .Ze zag het soms niet meer zitten, waren haar letterlijke bewoordingen, op de vraag hoe ze zich op de tennisbaan voelde. “Ik had moeite met mijn concentratie. Mijn gedachten dreven weg van de baan, ik lette niet op, mijn focus was weg. Ik wilde wel, maar het lukte niet. Ik was in mijn hoofd bezig met andere dingen. Wat ga ik na een wedstrijd doen? Enerzijds kwam dat door de verliefdheid. Tennis was in die periode niet alles voor me. En de situatie met mijn ouders hielp niet. Als het niet goed ging, kreeg ik een mailtje. Zeiden ze dat het beter ging, toen ik nog bij ze in Praag was. Dat maakte het niet makkelijk, ik probeerde het maar niet te lezen. Maar ja, die gedachte, dat ik wist dat ze het er niet mee eens waren, dat gaf me geen vrijheid op de baan.” En dat, terwijl ze juist vanaf begin 2009 met McCaw het gelukhad gezocht bij de beroemde tennisacademie van NickBollettieri in Bradenton, Florida. Ze kocht er zelfs een huis. Het moest haar rust brengen, het moest haar tennis een boost geven. Het ene deel van het plannetje lukte, het andere totaal niet. “Ik heb mezelf beter leren kennen, ik benals persoon verder gegroeid, moest voor mezelf zorgen, veel dingen zelfstandig regelen. Dat is fijn voor me geweest, ook om mijn leven met iemand te kunnen delen. Het was voor het eerst dat ik samenwoonde. In dat opzicht, privé, is het heel positief geweest. Ik ben meer volwassen geworden, heb meer overzicht over een aantal zaken gekregen, heb andere interesses ontdekt. “Ik geloofde erin dat het zou werken.Natuurlijk had ik het veel beter willen doen. Maar ik koos ervoor bij mijn vriend te zijn. Dat had ik op nummer één gezet. En niet het tennis. Maar het klinkt zo erg om te spreken over een verloren tijd. Ik heb het geprobeerd. Het heeft niet geholpen, dat is duidelijk. Er zijn een paar dingen die ik moet verbeteren. Maar ik heb daar niemand gevonden die me daarbij kon helpen.” Voor de buitenwereld kreeg het vertrek naar Florida het karakter van een vlucht. Of, misschien noge rger, van een door McCaw geregisseerd isolement. FedCup-coach Manon Bollegraf liet zich daarover in juni 2009 bijvoorbeeld openlijk uit, het zorgde voor een hoog oplopend conflict en een weigering van Krajicek voorde nationale vrouwenploeg uit te komen. Bovendien lieten, opnieuw, haar ouders zich niet onbetuigd. “Mijn ouders hebben dat zo gevoeld, zij hebben zo hun contacten bij de pers. Ik ging weg, ze waren de controle kwijt, die ze al vanaf mijn jeugd op mij hadden. Maar ja, het is mijn leven, het is mijn keuze geweest, ik ben niet geboeid naar Amerikaontvoerd. Zo van: je blijft hier en mag geen contact meer hebben. Absoluut niet.”

Alle sores in de media
Ze noemt het ‘oneerlijk’, zoals over McCaw werd gesprokenen geschreven. Hij zou door zijn dominantie de Belgische coach Marc Dehous hebben afgeschrikt. “Dat is in elk geval niet waar. Dehous kon niet met ons mee naar Amerika, omdat hij en zijn partner hun eerste kind kregen. Allistair heeft veel negatieve dingen over zich heen gekregen. Dat verdiende hij niet. Want ik nam zelf de beslissingen. Het was heel opmerkelijk: juist Allistair bleef erop hameren dat ik weer contact moest zoeken met mijn familie. Hij noemde dat belangrijk. Terwijl mijn moeder juist zo moeilijk deed. Heel ironisch. Daarom hield ik ook van hem, omdat hij een goedhart heeft, omdat hij het echt meende.”
Na haar openhartige bui in april 2010 kwam het dan toch tot het herstel van de contacten met de familie. Ook met halfbroer Richard, na een radiostilte van een jaar. “Het was niet zo dramatisch”, zegt ze, daarop terugkijkend. “Er is niemand overleden, er was geen haat, er is niks vernield. Het was meer: we waren het niet met elkaar eens. Neem mijn vader.Ik heb altijd van hem gehouden. Hij praat alleen soms iets teveel. Hij uit zich te veel. Zo is hij. Dat kun je niet veranderen. Dat weet ik wel. Dat wil ik ook helemaal niet. De liefde voor elkaar is altijd gebleven. Het is alleen jammer dat dingen niet altijd rechtstreeks van de familie naar mij toe zijn gezegd. Dan ging het via de pers. Vond ik erg. Maar, ha, de lezers in Nederland waarschijnlijk niet.” De ruis in de communicatie werd minder, het leidde tot verzoeningspogingen tussen defamilie en McCaw. “Na Wimbledon heeft hij opa en oma, de hele familie ontmoet. Zelfs mijn moeder vond het toen oké. Maar ja, ik was al 21, dat is volgens mij toch een leeftijd waarop je het verstand hebt om te kunnen zeggen wat je het beste wilt. Ik had nu bijvoorbeeld ook een kind kunnen hebben. Dat was dan mijn keuze geweest. Ha, van zo’n opmerking zou mijn moeder hartkloppingen krijgen.”Langzaam kreeg Michaëlla Krajicek weer een warmer gevoel bij haar familie. Na het verlies in de eerste ronde van de kwalificaties van de US Open groeide het besef dat ze met haar tennis op een dood spoor zat. “Het kon niet zoals het ging. Ik was behoorlijk down. Ik wilde weer proberen wat in het verleden werkte. Oké, ik wist wel dat het nooit hetzelfde zou worden, als toen ik vijftien, zestien, zeventien was. Het zou anders zijn.” Het is anders. Ze wil overduidelijk de regie houden, ze woont zelfstandig. Na alle hindernissen die ze samen met McCaw overwon, moest ze onlangs toch bekendmaken dat het einde van de relatie daar is. “Vlak voor kerst is dat gebeurd. Dat was voor ons allebei niet fijn. Kerst is mijn favoriete periode van het jaar, dit was de ergste kerst ooit. We zouden het hier vieren, iedereen rekende erop, het werd dus minder gezellig dan gedacht. Het was niet echt ideaal, het kwam meer van mijn kant.” Het bericht, via Facebook, leidde tot een heftige reactie van haar ex. “Ik heb hem daarna nog gesproken, hij verontschuldigde zich ongelooflijk. Dat is verder iets tussen ons.”

Vader vijftien jaar jonger.
Ze zegt het. Ze is duidelijk, na de training, in de lobby van het nationale tenniscentrum. Misschien, oppert ze, is ze door het hele gedoe inderdaad wel meer volwassen geworden. Maar hoe ze het dan de volgende keer doet, als ze verliefd wordt? Ze lacht: “Ik denk niet dat je dat echt kiest, op wie je verliefd wordt.” Ze heeft tijdens de training, uit frustratie over dubbele fouten, een paar keer met haar racket gestuiterd. Het vuur is terug. Niet alleen bij haar. “Iedereen zegt nu, sinds ik hier terug ben, dat mijn vader wel vijftien jaar jonger lijkt. Hij heeft er veel energie door gekregen. Dat is heel belangrijk.” En water nog meer belangrijk is? “Ik denk dat mijn ouders duidelijk hebben ervaren dat ik achter mijn beslissing kan staan. Mijn vader wordt volgend jaar zeventig, ik denk niet dat hij dit nog een keer wil meemaken. En ik ook niet.”



Superweek in Fed Cup
Michaëlla Krajicek speelde in februari 2011 voor het eerst in twee jaar weer Fed Cup voor Nederland. In Eilat lukte het net niet te promoveren. Krajicek noemt het een superweek, maar het is ook duidelijk dat er sinds het conflict in 2009 tussen haar en captain Manon Bollegraf sprake is van een ‘verstandshuwelijk’. “Er is iets kapotgemaakt, ik denk dat zij dat ook wel weet. We zullen niet meer samen koffie gaan drinken. Zij weet dat haar opmerkingen misplaatst waren. Ze oordeelde over mijn relatie. Anderhalf jaar geleden heeft ze gebeld en haar excuses aangeboden. Zei ik: natuurlijk, dat accepteer ik. Maar het voelde nog steeds niet fijn. Ik vond het echt niet goed wat ze toen heeft gezegd, ik vond het niet eerlijk. Het kwam des te harder aan omdat onze band eerder goed was. “Ik benader het nu meer zakelijk. Het was geen moeilijke beslissing, hoor. We hebben, met KNLTB-technisch directeur Rohan Goetzke, er tijdens de Mastersover gepraat. Dat was meer een gesprek hoe het zou verlopen als ik weer mee zou doen. Het is moeilijk voor iemand te spelen voor wie je weinig respect hebt. Dat voelt niet goed, dat past ook niet in een teamsfeer. Ik heb zelf gezegd: oké, weet je wat, dan speel ik nu wel, we doen de hele week normaal. Om eerlijk te zijn: Rohan had het niet verwacht dat ik weer mee wilde doen, als Manon zou blijven. Ik zei: ik kies echt voor mijn land en voor mezelf. Het is ook zo: als ik volgend jaar aan de Olympische Spelen wil meedoen, dan moet ik Fed Cup spelen. Dat hielp bij de beslissing. Het ging in Eilat heel goed. Ik wist wat ik moest doen om geen negatieve sfeer te creëren. Rohan wilde in elk geval dat Manon op de bank zou zitten. Dat wilde ik eerst niet, ik wilde liever niemand op de bank. Rohan vond dat het slecht kon zijn voor de teamspirit. Heb ik gezegd: oké, we doen het zoals jullie het willen. Ik heb het gedaan zoals zij het wilden. Ik heb wel gezegd dat Manon niet te veel tegen mij moest zeggen. Maar ik ben toch al een persoon die niet te veel informatie wil.”


Over het hebben van een tenniscoach
“Richard heeft al een paar jaar geleden gezegd dat ik zeker een tenniscoach nodig heb. Iemand met wie ik klik. Ik heb nu tijdelijk Marian Laudin. Ik ga nog op zoek voor de langere termijn.”

Over de rest van het seizoen
“Het doel is het halen van de top-100. Het is al een tijd geleden dat ik daar in heb gestaan. En uiteindelijk gaat het natuurlijk om het presteren op Roland Garros, Wimbledon, de grote toernooien.”

Over het geloof in zichzelf (1)
“Het gekke is, en dat is niet voor iedereen te begrijpen: ik geloof nog steeds dat ik de kwaliteit heb om in de top-20 te staan. Maar dan moeten er wel veel dingen verbeteren. Ik moet veel constanter en fitter worden.”

Over het geloof in zichzelf (2)
“Mijn beste vriendin zegt altijd: het geloof dat jij in jezelf hebt, dat hebben maar weinig mensen. Beschouw ik als een heel groot compliment.”