Terug naar overzicht   Printervriendelijk versie

Jasper Boks, Sportweek, 10 januari 2006

Michaëlla Krajicek is klaar voor de volgende stap

“Dit had ik nooit durven dromen. Ik had mezelf weinig doelen gesteld, wilde vooral wennen aan de overstap naar de senioren. Wat het hoogtepunt in 2005 was? Nou, er waren er wel meer. Dat ik in Tasjkent mijn eerste WTA-toernooi won natuurlijk. Of de titel bij het 75.000 dollar-toernooi in Italië. Dat ik bij de Ordina Open in Rosmalen de kwartfinale haalde. En natuurlijk het toernooi in Hasselt waar ik de halve finale haalde en in de kwartfinale van Nathalie Dechy, een wereldtopper, won.”

Ze steeg in 2005 als een komeet op de wereldranglijst. Michaëlla Krajicek begon het jaar als de mondiale nummer 429 om het seizoen te eindigen als nummer 63, terwijl ze even 57ste stond. En dan te bedenken dat Krajicek nog hoger had kunnen staan. Tijdens de kwartfinale in Rosmalen ging ze door haar knie. Een meniscusoperatie was het gevolg. Ze was er drie maanden uit, moest Wimbledon, waar ze zou dubbelen met halfbroer Richard, en de US Open laten schieten. Door de blessure had Krajicek de tijd om wat zaken op een rijtje te zetten. “Door die blessure kreeg ik de bevestiging dat tennis mijn leven is. Ik wil aan niets anders denken. Klinkt raar, maar dat had ik even nodig.” Het verschil met een jaar geleden is groot, zegt ze. “Ik heb meer zekerheid in mijn slagen, maak steeds minder domme fouten en ik ben gegroeid in mijn spel.”

Maar Krajicek werd in 2005 nog geremd in haar ambitie. “Ik had in 2005 graag meer toernooien willen spelen. Maar door mijn leeftijd mocht ik er slechts elf plus de Grand Slam-toernooien spelen. Iets te weinig. Aan de ene kant vind ik het goed dat de WTA jonge speelsters wil beschermen tegen blessures en ze daarom minder toernooien wil laten spelen. Tegelijkertijd denk ik: maar waarom mag je bij de junioren dan wel alle toernooien spelen? Maar ja, daar kan ik weinig aan veranderen. Nu mag ik weer. Heerlijk. Ik heb er heel veel zin in.”

Ze is zeventien sinds 9 januari. Komend jaar zal naast vader en coach Petr ook Richard zo nu en dan met haar naar toernooien gaan. “Ik kan mij geen betere leraar wensen. Wie wil er nou niet worden bijgestaan door een Wimbledon-kampioen? Ha, hopelijk hebben we ook nog lol op de baan.”