Terug naar overzicht   Printervriendelijk versie

Rosmalen   16 jun 2005 Q: Shaughnessy (70) 4-3 opg. 

Jon Visbeen, De Telegraaf, 16 juni 2005

Petr Krajicek beseft dat pijn lijden onlosmakelijk met tennis is verbonden

De prijs van succes

"Ik ben leeg. Ik heb alles al verteld." Petr Krajicek (63) heeft voor zijn gevoel zijn levensverhaal al talloze keren afgedraaid. Aan de vooravond van Wimbledon 2005, oftewel 'The Championships', is hij in tennissend Nederland echter het middelpunt waar alles om draait. Zijn zoon zegevierde negen jaar geleden in het belangrijkste toernooi ter wereld; zijn dochter moet haar missie vanwege een gescheurde meniscus een jaar uitstellen. "Dit is het lot. Gezamenlijk gaan we ertegenaan om dit probleem op te lossen. Het is wel duidelijk, dat de Krajicek-gewrichten kwetsbaar zijn. We moeten vooral niet te lang janken over deze tegenslag."

Met verve doet Krajicek senior zijn relaas. Maakt hij vergelijkingen tussen zijn kinderen, die een andere moeder hebben. En is hij diep in zijn hart toch gelukkig. Vooral omdat hij Richard weer recht in de ogen kan kijken en ook omdat hij zich bij de carriŤre van Mischa minder dwingend opstelt. Dat heeft hij zichzelf trouwens moeten aanleren, want van nature bemoeit hij zich het liefst overal mee.

"Bij Richard was het toeval dat het tennis werd. Ik ben het avontuur met hem onbewust aangegaan. Ik was een handbalinternational en kende het traject in de tenniswereld totaal niet. Ik heb het niet mogen afmaken. Mensen als Cees Houweling, Stan Franker en Rohan Goetzke hebben hem onder hun hoede genomen en gevormd. Ik heb een basis gelegd, maar omdat ik ging scheiden, kwam Richard in een lastig parket. Achteraf moet ik zeggen dat mijn eerste vrouw en ik te weinig op zijn voeding hebben gelet, toen hij klein was. En hij was geen jongen, die de confrontatie op het schoolplein opzocht. Daarin verschil ik wezenlijk van mijn zoon. Ik was een vechtjas, stond vooraan bij opstootjes. Ik had bovendien graag gezien dat hij zijn middelbare school had afgemaakt. Dat klinkt gek uit de mond van een sportfanaat, maar ik heb een academische achtergrond en vind dat sport en studie best samen kunnen gaan."

Petr Krajicek ziet het niet als zijn eigen verdienste, dat Richard Krajicek zich heeft ontwikkeld tot een van de grootste sporthelden die Nederland heeft gekend. Net zoals hij zijn rol bij de ontwikkeling van dochter MichaŽlla bagatelliseert. "Uiteindelijk is de keuze om mij als trainer van Mischa op te werpen een bewuste geweest. Ik kende het wereldje inmiddels. Alleen wilde ik niet dezelfde, persoonlijke ellende meemaken als met Richard. Ik was daar huiverig voor. De prijs van succes kan soms te hoog zijn. Bij MichaŽlla was niet ik, maar mijn vrouw Pavlina de drijvende kracht achter haar carriŤre. Toen zij nog niet eens was geboren, droomde mijn huidige echtgenote al van een dochter die de tenniswereld regeerde. Veel moest daar voor wijken. Zij heeft ook een sportieve achtergrond en van jongs af aan werd MichaŽlla vertrouwd gemaakt met een racket en een balletje. Stap voor stap hebben wij de ontwikkeling begeleid. MichaŽlla heeft daarnaast gewoon haar school gedaan. In eerste instantie wilde ik het traject niet nog eens doorlopen. Maar net als Richard vond zij het spelletje leuk. Ze kon er geen genoeg van krijgen. Dat heeft mij doen inzien, dat ik opnieuw met een van mijn kinderen het pad richting proftennis moest bewandelen. Als ouder moet je kinderen vaak een duw in de goede richting geven. In Nederland kijkt men daar meteen van op. Tennis is fysieke arbeid. En soms kan er iets misgaan, zoals in Rosmalen. Blessureleed. Het hoort er allemaal bij. Niemand wil pijn lijden. Maar er is geen andere weg richting de wereldtop."

Vaak werd hij uitgemaakt voor beul, boeman en bullebak, die zijn kinderen aan een Spartaanse opvoeding onderwierp. In het land, waar het poldermodel hoogtij viert, verbloemde Petr zijn Tsjechische afkomst nooit. In de topsport bestaat geen compromis luidt zijn credo. "Nederlandse ouders schamen zich om voor hun eigen kind op te komen. In TsjechiŽ proberen ouders de tegenstander zelfs te irriteren, zover gaan ze in de steun voor hun eigen kind." Als politieke vluchteling kwam hij in 1970 naar Nederland. Vernederd was zijn familie door het communistische regime. Academici zoals zijn vader, die jurist was, stonden in de fabriek; tennis was een bourgeoisiesport en paste derhalve geenszins in de heilstaat. In Nederland kwam Krajicek senior het tegenovergestelde klimaat tegen. "Ik ben dankbaar voor de kansen die ik hier heb gekregen. Wij leven in Nederland, maar ik heb ook een appartement in Praag. Daar ben ik met een bouwproject bezig. TsjechiŽ blijft toch mijn vaderland."

Met enige voldoening kan Petr Krajicek eindelijk terugkijken op zijn bewogen leven. Sinds een jaar of zes kan hij weer goed door ťťn deur met zijn zoon; zijn dochter is, ondanks de recente tegenslag, op de goede weg om een succesvolle carriŤre als tennisprof op te bouwen. "Ik heb nooit kunnen bevroeden dat Richard ons nu zo bijstaat en helpt. Hij is bijvoorbeeld om vijf uur opgestaan om zijn halfzus naar het ziekenhuis te brengen. Dat maakt me ook trots. Ik kan tranen in mijn ogen krijgen. Het is voor mij als vader een droom, die werkelijkheid is geworden. Ik heb veel kritiek gekregen, maar het zijn mijn kinderen en ik houd van ze. Dus heb ik me vaak afgevraagd wat ik fout heb gedaan. De missie is voor mij nu geslaagd. Mischa moet haar eigen weg gaan zoeken. Natuurlijk blijf ik op de achtergrond betrokken bij haar wel en wee. Mijn vrouw en ik hebben ons huiswerk aardig gedaan. Of zij zich ontpopt tot een grandslamwinnares, weet ik niet. Sommige dingen heb je niet in de hand, die kun je niet sturen. De topvijftig kan zij zeker halen. Als ze maar plezier beleeft, het maximale eruit haalt en de kansen grijpt, die ze krijgt."

Petr Krajicek lijkt nu echt leeg. Hij heeft zijn levensverhaal verteld. En de rimpels rond zijn ogen verraden dat hij op 63-jarige leeftijd geregeld een lach of een grimas op het gezicht tovert. Soms een wrange lach, zoals afgelopen week na het drama rond zijn dochter. Maar meestal de grijns van een vader, die in tevredenheid achterom kijkt en met evenveel voldoening vooruit kan blikken. De innerlijke strijd is eindelijk gestreden .

Aanverwante artikelen:
Ik heb er alles voor over om de top te bereiken 10 april 2005
Gebakken klei als redmiddel  12 april 2005
Tennis uit de boeken  14 juni 2005
Krajicek (16) laat zich niet meer gek maken  14 juni 2005
Krajicek bescheiden over mijlpaal. 15 juni 2005
Krajicek plukt de dag  15 juni 2005
Krajicek wil niets van mijlpaal weten 15 juni 2005
To serve: MichaŽlla Krajicek 15 juni 2005
Eťn van de ergste dagen uit mijn leven 16 juni 2005
Blessure verstoort ultieme droom Krajicek  16 juni 2005
Wimbledon-droom in duigen  16 juni 2005
Drama voor Krajicek  16 juni 2005
De prijs van succes  16 juni 2005
Snelle operatie Misa Krajicek 16 juni 2005
"Het meest klote vind ik dat de mix niet doorgaat" 16 juni 2005
Ordina Open treurt om afscheid favorieten  16 juni 2005